Op de zondag van de Diaconie in oktober 2003 hebben we alle parochianen iets verteld over MOV; Missie, Vrede en Ontwikkeling. Van af toen zijn we een traject gestart, waar we u iets van willen vertellen.

Het valt niet mee om mensen te vinden die mee willen denken over MOV. En we willen nog wel 2 mensen per parochie bij elkaar proberen te brengen, die initiatieven gaan ontwikkelen om ontwikkelings- en vredesvraagstukken in de 7 parochies van het parochieverband Lingewaard op de agenda te krijgen en zodoende een proces van bewustwording in gang te zetten. Het valt niet mee!

In alle parochies zijn gelukkig wel mensen actief op het terrein van missie. Er worden verschillende acties georganiseerd en dat loopt redelijk goed. Mensen geven ook nog hun bijdrages hiervoor. Het is concreet en het blijft begrijpelijk voor onze parochianen dat hiervoor geld nodig is.

Maar er is zoveel meer.
In wat voor wereld leven wij eigenlijk? Een wereld waar veel mensen uit zijn op eigen belang en eigen gewin en er minder aandacht en zorg is voor mensen die het minder hebben, voor mensen die niet mee kunnen, voor mensen aan de rand van de samenleving. Daarvoor hoeven we niet ver te gaan. Kijk maar in ons eigen land, in onze eigen dorpen. Hoe gaan wij om met vluchtelingen, met mensen met een uitkering, met mensen die de daklozenkrant verkopen? Zien wij ze nog wel of kijken we er langs en waarom doen we dat dan? Roept het aanzien van al die ellende bij ons zelf allerlei gevoelens op die we niet kunnen hanteren. En wat te denken van het nog steeds toenemende geweld, zinloos geweld noemen we dat. Het lijkt steeds vaker voor te komen dat mensen hun frustraties en machteloosheid af reageren op anderen door gebruik te maken van geweld. Wij spreken er schande van. We worden verontwaardigd en boos, even, en zinken dan weer terug in onze stille machteloosheid.

Wat moeten we er ook mee. Wat kunnen we doen? Er is zoveel ellende op de wereld, er zijn zoveel machten in het spel, dat wij kleine mensen er ons erg onthand door voelen. En de gevoelens van machteloosheid nemen toe. Dan hebben we het nog niet eens over de problemen van geweld en oorlog in de wereld, waar een strijd geleverd wordt om macht en bezit, waar mensen uitgebuit en misbruikt worden voor economisch gewin. En zo blijft het, zoals het altijd al was, de armen blijven arm of worden armer en de rijken blijven zichzelf verrijken. Maar wat kunnen wij, gewone mensen in Lingewaard daar nu aan doen, aan veranderen. De problemen zijn veel te groot en lijken onoplosbaar. En weer groeien de gevoelens van machteloosheid. Mensen trekken zich terug en creëren voor zich zelf een kleine, overzichtelijke, veilige wereld in hun gezin of familie. De familiebanden worden hier en daar stevig aangetrokken en men bevestigd en verstevigd het “wij-gevoel”. En daarmee is het gevaar groot dat we steeds meer andere mensen aan hun lot over laten.

s dat wat we willen? Een wereld van ieder voor zich en God (als die tenminste bestaat) voor ons allen?

Heel soms zie je hier en daar een paar mensen, die het niet langer pikken. Die opstaan uit hun machteloosheid en in ieder geval laten horen dat ze het er niet mee eens zijn. Mensen die hun verantwoordelijkheid nemen en daar waar het kan actie ondernemen, in het klein of iets groter.

En na zo”n gebeurtenis op scholen praten we even met z”n allen dat het zo niet kan. Dat we in zo”n maatschappij niet willen leven. Dat het anders moet. Dat we onze kinderen in een veilige omgeving willen laten opgroeien. Heel even wint onze verontwaardiging het van de machteloosheid. Ja heel even?. En dan? Wie neemt verantwoordelijkheid op zich en wie gaat iets doen?

Lef zouden we eigenlijk moeten hebben. Lef om op te staan en een vuist te maken tegen alle machteloosheid. Lef om de handen uit de mouwen te steken en aan het werk te gaan.

Zeker, wij gelovigen, zouden met Jezus als voorbeeld, onze stem moeten laten horen daar waar onrecht gebeurt. Niet alleen regeringen en instanties moeten omzien naar de wereld, nee wij moeten dat. Niet alleen regeringen en instanties zijn verantwoordelijk voor alles wat fout gaat, nee wij zijn dat. Niet alleen regeringen en instanties kunnen zaken veranderen, nee wij kunnen dat.

Vanuit die overtuiging willen wij met mensen in gesprek om bij te dragen tot bewustwording en van daaruit mogelijk tot actie.

Er is een groep mensen uit de verschillende parochies aan de slag gegaan en zij willen op 19 september 2004, de eerste zondag van de jaarlijkse vredesweek een manifestatie organiseren rond de vredesthematiek. Het motto van de vredesweek is dit jaar:
“(be)wegen naar vrede, stappen tegen geweld”
Er zullen op die dag vanuit alle kerken mensen op pad gaan, op de fiets, om elkaar op een centrale plaats in Lingewaard te ontmoeten. Daar willen we samen vieren, samen een teken stellen tegen de machteloosheid en tegen de wanhoop.

Wordt u al nieuwsgierig? Houdt u dan onze berichtgeving in de gaten!!!!!