Het woord Karibu hebben jullie al meerdere malen gehoord of gezien. Ik ben Marije Bouwens en vertelde jullie in de maand april dat ik mij aan het voorbereiden was op de reis naar Tanzania. In de maand Juli heb ik deze reis gemaakt met 14 enthousiaste jongeren en 4 enthousiaste begeleiders. In de maand augustus vertrok de tweede helft van de groep. We hebben met 35 mensen ander half jaar lang hard gewerkt om van deze reis iets heel bijzonders te maken. “Iets” is niet het juiste woord. En daarom schrijf ik nu met alle liefde mijn verhaal voor u op papier. In de maand september heb ik mijn ervaringen en belevenissen in de kerk verteld. Maar zoals beloofd bij deze ook nog in uw kerkblaadje. We zijn op reis gegaan met als doel; bij terugkomst de mensen in onze omgeving te vertellen dat onze hulp nog hard nodig is in Afrika. Het land ontwikkeld zich wel, maar het gaat héél langzaam.

Na de reis heb ik nog regelmatig mijn reisdagboek doorgelezen. Het doet me goed. In Afrika was schrijven voor mij een houvast. Normaal gesproken ben ik niet echt een schrijver. Maar ik genoot ervan om alles van mij af te schrijven. Ik was veel te bang dat ik het anders zou vergeten als ik terug zou zijn in Nederland. Je maakt zoveel mee. Elke dag een strak programma en keer op keer nieuwe gevoelens, nieuwe ervaringen en belevingen. Ik mis de geur en het RODE zand. Zoveel emoties, zoveel geluiden ik kan zoveel vertellen.

Op televisie zie je beelden, maar het van dichtbij meemaken is toch heel anders. Het geloof staat heel hoog in Tanzania. De mensen hebben hier weinig, daardoor geloven ze in God. 15% is moslims, 40% is christenen en de rest gelooft in hun voorouders. De Tanzanianen kunnen zo mooi zingen. De kerkdiensten worden zingend en dansend gevierd.

Waarom zijn er zo”n grote verschillen? Het antwoord dat ik er op kreeg was: “Dat is de balans van de Wereld. Als we allemaal gelijk zouden zijn, is er geen balans. Jullie geven graag en wij ontvangen jullie hulp met open armen. Het onbalans maakt de regie sterk. Ze zeggen dat ze zoveel aan god te danken hebben. Priesters en paters hebben een groot aanzien. In Afrika hebben zei een belangrijke functie. Thuis draaien wij de kraan open en er komt water uit. In Afrika hebben wij er kilometers voor gelopen. De mensen leven op straat. Er is geen werk. Hierdoor worden de mensen niet oud.

We hebben twee ziekenhuizen bezocht. Ziekenhuizen waar je kippenvel van krijgt. Water is al een groot probleem. Medicijnen zijn er niet, het enigste wat de dokter kan doen is infuus geven en dan maar hopen dat het goed komt. Er is geen begin aan, maar ook geen einde.

We hebben een week lang met de studenten uit Chabalisa opgetrokken. Daar hebben we mee gecommuniceerd, geslapen, gesport, lessen gevolgd, gegeten, gedanst en water gehaald. Hierdoor hebben wij ervaren dat er erg veel overeenkomsten zijn maar ook echte verschillen. De bewoners vonden het super om te ervaren dat wij ons aanpaste aan de cultuur. Dat wij de dag beleefde zoals zei de dag beleefde. Wij kregen de kans om zelf eens te gaan kijken of de projecten van stichting FOTAS, vanuit MOV- Herveld werkelijk zin hebben. Deze stichting zet zich al meer dan 30 jaar in voor Tanzania. En nogmaals deze hebben zeker zin.

Drie Priesters hebben ons begeleid door het land. Het waren drie fantastische mannen en brachten ons diep in het land. Wat wij mee hebben gemaakt, maak ik nooit meer mee. Het was zo bijzonder. We hebben grote afstanden afgelegd over hobbelige rode zandwegen. We zijn in de gebieden Mwanza, Biharamulo, Katoke, Chabalisa, Bukoba, Speke bay Lodge en omgeving geweest.

“Het was zo bijzonder”.
Usikumwema (groetjes) Marije

Op www.wijgaannaartanzania.nl en www.fotasherveld.nl kunt u alle informatie over de reis vinden.