Mijn middelbare school heb ik doorgebracht op het internaat van de missionarissen van Scheut in De Lutte. Het missie en zendingswerk had mij gegrepen en ik zag mij wel ergens werken in Afrika of Latijns-Amerika.

In 1969 besloot ik daar niet verder mee te gaan en begon te werken aan een maatschappelijke loopbaan binnen het bank- en verzekeringswezen. Als vrijwilliger werd ik actief in de Andreasparochie te Groessen. Zo bleef ik betrokken bij de ontwikkelingen die de kerk en de gemeenschap door ging maken. Aanvankelijk op liturgisch gebied en later vooral in het diaconale werkveld. Dit werk, samen met de vragen en probleemsituaties die ik vanuit mijn werkkring op het spoor kwam, raakten opnieuw een gevoelige (gelovige) snaar in me. Ik werd door mensen op het spoor van het diaconaat gezet en naar een vierjarige deeltijd opleiding tot diaken gewijd. Mijn werk voor het dagelijks brood bleef ik doen bij de Rabobank. Tot ik me, na een volledige theologische opleiding, uiteindelijk in goed overleg met Agnes beschikbaar gesteld heb voor het parochiewerk. Dat doe ik met veel plezier. Mensen nabij mogen zijn in moeilijke en mooie momenten in hun leven, samen zoeken naar wegen die mensen helpen nog beter naar elkaar om te zien. Bouwen aan gemeenschappen waar mensen zich graag thuis voelen en die een open houding hebben naar de samenleving. De verbreding naar de parochies in Gendt en Doornenburg zie ik niet zo zeer als een verzwaring, maar als een verrijking van mijn taak en opdracht. We kunnen op allerlei manieren en niveaus aan en van elkaar leren.

Samen werk maken van ons geloof, naar het voorbeeld van Jezus Christus, die niet gekomen was om gediend te worden, maar om te dienen.