Het was in de tijd dat ik opgroeide helemaal niet vreemd dat er verschillende jongens uit een klas naar het seminarie gingen, de kostschool die opleidde voor het priesterschap. Omdat mijn vader ook enkele jaren op een seminarie geweest was, had hij vele kennissen en vrienden overgehouden, die wel priester of missionaris geworden waren. Die kwamen regelmatig over de vloer, en maakten iets in mij wakker, een ideaal van: 'Ja dat zou ik ook wel willen doen, mensen vertellen over Jezus, als priester.' De hele sfeer van de liturgie van destijds, waarin een priester toen optrad en voorging, zal best ook meegespeeld hebben. In de loop van de opleiding wordt je keuze uitgezuiverd, en ga je een keuze maken. Het ideaal van werken aan een wereld, zoals Jezus die aangegeven had, daar mensen voor warm maken, God een beetje meer tussen de mensen brengen, bleef me aanspreken al die jaren door. Het was nog de tijd dat een pastor tijd had voor mensen, bij hen op bezoek kon gaan en meedoen met de gebeurtenissen in wijk en school.

Vooral in Tegelen heb ik dat met veel plezier gedaan en daar ook veel geleerd op het gebied van liturgie.

In Hengelo en Vierakker kwam ik voor het eerst in contact met kerkbesturen die duidelijk een mening hadden en die niet alles aan de pastor overlieten of vroegen. Ook herinner ik mij uit die tijd de gesprekken en ervaringen rond oecumene, die heel wat overhoop haalden in mijn geloofs- en denkwereld.

In Gendt en Doornenburg en nu ook in Haalderen en Bemmel is het vooral de groei naar samenwerking die me boeit en waarin ik het fijn vind mee te werken met collega's die je steeds meer leert waarderen en begrijpen. Ik hoop dat de band met de parochianen ook langzaam maar zeker mag groeien.