Als ik in staat zou zijn geweest om persoonlijk afscheid van u te nemen, beste parochianen, dan had bovenstaand lied zeker in de afscheidsviering gestaan.

Afscheid nemen, – en rond dagen als Allerheiligen en Allerzielen worden we dat eens te meer gewaar – afscheid nemen beweegt zich vooral rond datgene wat ons raakt, geraakt heeft in de ander. Het geschenk van de ontmoeting is het geschenk van elkaar raken. Soms als één groot herkennen...thuiskomen, bevestiging van wie je ten diepste zijn mag. Af en toe ook niet zonder weerhaakjes. Maar toch altijd – en meestal achteraf - ervaren als iets heel bijzonders...alsof onverwacht Iemand....

In de verhalen over Jezus van Nazareth gaat het vaak over geraakt en aangeraakt worden. Hij raakt blinden, kreupelen, melaatsen aan. En zij genezen. Op Sjabbat, de heilige dag van God, legt Jezus een kromgebogen vrouw de handen op (in Lucas 13:10-17). En bevrijdt haar van wat haar ziek maakt. Op slag staat ze rechtop, gerechtvaardigd, recht gedaan door Jezus. Dwars door traditie en heilige sjabbatswetten heen, dát wel!

Jezus geneest haar. Gratis en om niet. Zonder haar schuldbelijdenis (ziekte was immers een teken van schuld?? of toch niet?). Hij neemt haar aan. Zonder geloofsbelijdenis zelfs.

Ze stond daar alleen maar, tussen de toehoorders. En Jezus laat zich door haar raken. Door een vrouw nog wel... in de mannenwereld van de synagoge! Maar dat kun je verwachten van Iemand, die aan tafel gaat met zondaars en publieke vrouwen en hun zegt: jij, jij mag er zijn! Met je tekorten en eigenaardigheden, onconventioneel, traditiegetrouw, gelovig of vol twijfel – jij, jij mag er zijn! (En ik mág Hem wel, díe Jezus..!)

Geraakt worden. In de kerkelijke wereld – en hopelijk ook in de rest van de welzijnssector – waar het niet gaat om uitdaging maar om roeping, en niet om ambitie maar om ideaal, is dat waar het om gaat: je laten raken. En soms, in de ontmoeting met elkaar, heel even vermoeden Wie het is, Die daarin oplicht... Elkaar zien. Zoals Jezus, in Gods Naam, mensen ziet: blinden, kromgebogenen, kreupelen...en tegelijk oneindig waardevolle en waardige mensen. “De Heer heeft mij gezien, en onverwacht ben ik opnieuw geboren en getogen”. Dat dragen wij van Hem mee. Tot op de dag van vandaag. En dat mochten ook wij – u en ik – ervaren, soms, als een geschenk, in de ontmoeting met elkaar: dat Hij ons ziet. En liefheeft zoals we zijn. God immers onderscheidt geen hoog- en randkerkelijke mensen. Hij kijkt naar onze harten, ons zoekend en stamelend geloven, ons tastend zoeken, ons “zien, soms, even”.... Die herinnering zullen wij van elkaar meedragen, u en ik. Ontroerd, en in dankbaarheid. Of zoals de vorig jaar overleden priesterdichter Wim van Luyn sdb het verwoordde:

Myriam Hent