Ik herken me sterk in deze woorden: “Somber, moedeloos en zonder zin, onder het leven gebukt”.

Zo voel ik mij al een aantal weken en daardoor ben ik dus niet in de parochies aanwezig. Mijn lichaam en geest protesteerden en riepen om rust en aandacht. Het kostte me enige moeite om daar aan toe te geven. Mede door de steun van mijn collega”s moet ik zeggen dat ik nu weer licht begin te zien in de nacht. Toch zal het nog enige tijd duren voor ik er weer helemaal bij zal zijn.

Tegelijk realiseer ik me dat het werk in de parochies van L-7 gewoon doorgaat. Ik weet dat mijn collega”s het beste van hun zelf geven, maar zij zullen ook beperkingen ondervinden. Ik vraag daarvoor uw begrip!

Ik zie uit om het Pasen van de Heer te vieren, om opnieuw de verhalen te horen van Bevrijding en Doortocht, van Leven geven tot het uiterste, van verborgen kracht en geloof dat Gods Woord van het begin nog steeds werkt in en door mensen. Wij allen zijn geroepen om zo goed als God voor elkaar te zijn, om elkaar het leven aan te reiken. Want dit einde is tegelijk een nieuw begin, zie je het niet?

Van harte bid ik dat Pasen uw en mijn leven mag vernieuwen en we samen de weg weten te gaan van Jezus van Nazareth, die mogen herkennen aan het breken en delen van Brood en van heel ons leven.

Cor Peters Diaken