Naar een plan voor Gebouwen en Terreinen

Ons kerkgebouw is 50 jaar oud, is geen monument en een noodzakelijke, aanzienlijke en kostbare renovatie komt steeds dichterbij. Het gebouw is ook te groot voor het gebruik dat er nu van gemaakt wordt en daardoor ook veel te duur. Een te groot gedeelte van onze uitgaven is voor het gebouw en daardoor hebben we jaarlijks een aanzienlijk tekort. Het geld dat we hebben, kunnen we beter aan pastoraat, zorg voor onze parochianen, besteden. Verder ligt er de vraag wat we met ons kerkhof gaan doen. Ook de behoefte aan woonruimte voor priesters, de zogenaamde pastorie“n, neemt regionaal gezien af. In de zeven parochies van onze nieuwe gemeente zijn nu nog maar 4 pastorie“n als woonruimte in gebruik.

We beginnen daarom nu te werken aan een plan voor al onze gebouwen en terreinen. Een aparte commissie werkt al aan het kerkhof en zal dit jaar nog met idee“n en plannen komen. U zult daarna uitvoerig de gelegenheid krijgen om daarover u mening te geven, individueel en in bijeenkomsten. Wat de benodigde woonruimte voor priesters betreft, daarover gaan we overleg voeren met de andere parochies.

Wat betreft het kerkgebouw en het parochiecentrum is de eerste fase: het vaststellen van de ruimte behoefte voor de komende 20 tot 50 jaar. Dus niet: "wat hebben we nu en hoe kunnen we dat verbouwen zodat het beter bruikbaar is", maar "wat hebben we de komende jaren echt nodig om als parochie goed te functioneren" en daarbij net doen alsof we nu niets zouden hebben. Volgende maand zullen wij u in Gendtse Klanken een eerste schatting van die ruimte behoefte voorleggen. Daar moeten we het samen eerst over eens worden en we moeten ook het dekenaat en het bisdom overtuigen van de redelijkheid en wenselijkheid ervan.

Pas daarna gaan we over naar de tweede fase. Daarin gaan we kijken hoe we de benodigde ruimten zo goed mogelijk kunnen verwezenlijken. Dat zou kunnen door verbouw al of niet met gedeeltelijk sloop, door renoveren en totale nieuwbouw of misschien wel door nieuwbouw op een andere locatie.

Emotionele argumenten, zoals gehechtheid aan een gedeelte van de kerk of de uitstraling die van de toren uitgaat, gaan hierbij een rol spelen. Dat mag en is ook goed, want gevoelens van mensen, van ieder mens, zijn belangrijk. Maar omdat we het in de eerste fase eens geworden zijn over wat we werkelijk nodig hebben, is het gemakkelijker om met die gevoelens om te gaan: "kijk eens, als we handhaven waar u aan gehecht bent dan krijgen we een ruimte die twee keer zo groot is als we hadden afgesproken" of "we kunnen wel dat beeld, dat zo bepalend is voor die ruimte, een andere mooie plaats geven".

Nadat we in de tweede fase overeenstemming hebben bereikt over hoe we in grote lijnen de benodigde ruimten gaan verwezenlijken, gaan we dat in volgende fasen detailleren en uitvoeren.

De ervaring van andere parochies leert ons dat we nog een lange weg te gaan hebben. Gaat u met ons meedenken en doen?

Namens de parochievergadering,

Theo Schouten, vice-voorzitter