Op 1 oktober jl. vertrok ik samen met mijn moeder en schoonzus en een groep pelgrims van parochie de Levensbron naar Lourdes. Ik had geen idee wat ik ervan kon verwachten en zei van te voren: ik laat het me maar overkomen. Onze motivatie was vooral om met onze moeder en schoonmoeder mee te gaan ter ere van haar 85-jarige verjaardag. Zo had iedereen in onze groep wel een reden om mee te gaan. Voor de een was het uit dankbaarheid, voor een andere om kracht op te doen en voor weer iemand anders als laatste wens. Tijdens onze dagen samen kwam ik daar al luisterend en pratend achter.

De eerste twee dagen waren vooral erg verwarrend. Het was vreselijk druk in Lourdes. Ik vroeg me op een gegeven moment af of Maria het zo bedoeld had toen ze tegen Bernadette zei: je moet hier een kapel laten bouwen. Je loopt als een kip zonder kop achter iedereen aan en je voelt je best opgelaten. Het weer werkte ook niet erg mee. Daarom werden o.a. de sacramentsprocessie en de lichtprocessie binnen in de grote massale kerken gehouden en dit was voor ons erg indrukwekkend. Zoveel zelfs dat onze stemming af en toe omsloeg in hilariteit want soms gaan mensen wel erg ver in hun devotie (maar dit is voor ingewijden !).

Na twee dagen kom je dan eindelijk een stukje thuis in Lourdes. De derde dag hebben we een hele mooie wandeling gemaakt naar de boerderij waar Bernadette een poosje gewoond heeft. Het werd een geweldige dag. Mooi weer in een prachtige omgeving. In het plaatsje Bartres hebben we in het kerkje een viering gehouden met alleen de Levensbronpelgrims en dit was een verademing. Daarna gepicknickt en weer terug gewandeld. Hier moet je bij geweest zijn om te begrijpen wat ik bedoel.

We hebben deze dagen zoveel meegemaakt dat het te veel is om op te noemen: ontroerende en verdrietige, maar ook gezellige en humoristische gebeurtenissen. Al met al was het een bijzondere reis die mij veel heeft duidelijk gemaakt, maar vooral dat mijn zorgen in het niet vallen bij al het verdriet wat je hier hoort en ziet. En dit alleen al werkt genezend. En zo zal het wel bedoeld zijn door Maria !

Annemiek Milder-Stokman.