23 Juni 1973 werd ik op een zeer stormachtige dag tot priester gewijd door de bisschop van Brugge. Vijf en dertig jaar geleden alweer. Het lijkt nog maar zo kort. Voor mezelf echter toch een moment om bij stil te staan. Niet om feest te vieren. Dat was ik niet van plan. Maar dan gebeurt er toch iets. “Een complot” – zo heb ik hen even genoemd – bracht het voor mij totaal onverwacht naar buiten tijdens de Angerense Umdracht. Achteraf ben ik dankbaar voor deze aandacht. Dankbaar ook voor de vele kaartjes, die er volgden, de attenties, de goede woorden. Ik heb ze gevoeld als een vorm van waardering, maar misschien nog wel meer als een nieuwe bron van energie.

23 Juni 1973: er was een behoorlijke storm in Zeebrugge. Daags erop was het prachtig weer, zo herinner ik me. Zo heb ik die 35 jaar ook beleefd: nu eens storm en dan weer zon, een eb en vloed in het leven. Geen dag was hetzelfde. En als ik na zoveel jaren de balans opmaak dan kost het me geen moeite om te zeggen, dat het hele mooie en goede jaren zijn geweest. Het voelt fantastisch, dat ik talloze mensen nabij heb mogen weten in goede en in kwade dagen. Het heeft me dikwijls ontroerd. Wie ben ik toch, dat ik…. En wat deed en doet het me niet goed, als mensen me daarin bevestigen. Het is weldadig om met mensen – jong en oud - te mogen optrekken om samen te zoeken naar verdieping van het leven, om nieuwe bronnen aan te boren of om mensen te helpen om in hun eigen kracht te komen. En ik durf in alle bescheidenheid te zeggen, dat het me nog steeds enorm boeit om te zoeken naar woorden als mensen hun gelukkig zijn om en met elkaar vieren, maar ook als ze getroffen zijn door ziekte en dood. En elk weekend vind ik het weer een uitdaging om te proberen aan het evangelie handen en voeten te geven voor mensen van vandaag. Mijn (ons) geloven in de Eeuwige, in de Verrezene en in Geest van God laat me niet los en geeft een rijke invulling aan mijn leven, nu al vijf en dertig jaar. En elke dag is er weer verrassends veel nieuws. Kortom: het waren goede jaren en dagen.

Maar natuurlijk waren er ook stormen. Kerk en geloven had de wind lang niet altijd mee. Er was vaak de gevaarlijke stroming van institutionalisme, die een gevaar was voor mijn eigen inspiratie. Evangelie werd soms ondergesneeuwd en onzichtbaar gemaakt door richtingenstrijd binnen de kerk. Er zijn en er worden beslissingen genomen, die pijn doen (deden), heel veel pijn. De hartelijke kerk, die een droom was van de bisschop die mij de handen oplegde, veranderde te vaak in een kerk van verdachtmaking en harteloosheid. We zweren bij het evangelie, bij een goede boodschap, maar we blijven een kerk van mensen. En natuurlijk heb ook ik mensen soms niet begrepen of wellicht ook pijn gedaan.

Ja, er is in al die jaren ook regelmatig zwaar weer geweest, tegenwind die bijna niet te keren is. Maar het was dikwijls zoals rond de dagen van mijn wijding: storm en prachtig weer wisselen elkaar af. Ze houden me scherp. Ze dagen me uit om te blijven zoeken naar de oorspronkelijke bedoeling van Jezus. Ik voel het als mijn opdracht om die telkens weer achter de hardheid van instituut en van menselijke tekorten uit te halen. Mijn grote voorbeeld Franciscus van Sales heeft een in mijn ogen fantastische opdracht voor mensen: “Bloei waar je geplant bent”. Ik vind het een voorrecht om af en toe een beetje te mogen schoffelen en water te mogen geven, zodat de bloem van mensenlevens nog mooier kan worden en iets van een goddelijke glans kan krijgen. In die zin is het heerlijk om iets van een tuinman te mogen hebben: om mee te helpen, dat mensen echt kunnen wortelen en kunnen komen bij hun diepste bronnen.

35 Jaar. Tijdens de Angerense Umdracht heb ik gezegd: het is niet mijn verdienste, maar eerder een kostbaar geschenk. En daarvoor ben ik alle mensen, die mijn levenspad hebben gekruist - ook u – erg dankbaar.

Pastor Wim Holterman osfs